Como conservar o produto fresco na casa?

conservación peixe

O peixe fresco representa o 45% do consumo en España; de feito, cada español comeu en 2017 unha media de 10,54 quilos. É máis, no contexto europeo, somos o país que máis pescado merca de todos os fogares comunitarios, cun total de 480.826 toneladas ao ano. Son datos recollidos polo catedrático de Economía Aplicada da Universidade da Coruña Fernando González Laxe no informe “Estrutura do consumo de pescado en España”.

Ante o protagonismo do produto fresco, e tendo en conta os beneficios de consumir produto pesqueiro, resulta fundamental ter en conta algúns métodos de conservación que botarán por terra algúns dos (falsos) mitos empregados por parte da poboación como argumentos para non consumir peixe, como por exemplo a carestía dos produtos ou a reducida durabilidade dos mesmos.

Refrixeración

A especie, o método de captura e a manipulación do produto son os principais condicionantes para manter en perfecto estado os peixes e mariscos durante máis ou menos tempo. Así, no que á refrixeración como principal método de conservación se refire, as temperaturas deben oscilar entre os 0 e os 4 graos centígrados desde o mesmo momento da captura e durante todas as etapas posteriores, ata a chegada ao consumidor.

Unha vez na casa, o produto debe conservarse na parte máis fría da neveira, a unha temperatura de entre 2 e 4 graos, sempre introducindo o peixe nun recipiente pechado, ben cunha tapa, ben con papel alimentario; deste xeito, evítanse alteracións derivadas do contacto co osíxeno do aire, non se transmite o cheiro ó resto de alimentos do frigorífico e se prevén a contaminación bacteriana doutros produtos.

Entre os consellos proporcionados por diferentes profesionais, atópase unha media de tempo de conservación de dous días. En concreto, o peixe de pequeno tamaño e alto contido graxo estrágase antes que o de maior tamaño e menos graxa; así, as sardiñas consérvanse entre 3 e 6 días, mentres que a pescada e o bacallau deberían de manter as súas condicións óptimas (sempre e cando os métodos de conservación sexan os axeitados) durante dúas ou incluso tres semanas.